Karmienie piersią

Nie, to nie jest post fanatyczny, ani też fachowy ani w ogóle.

Całą ciążę czekałam na ten moment, bardzo chciałam karmić piersią, choć historia rodzinna nie napawała w tym względzie optymizmem.

Urodziła się Tosia. Była opita wodami, więc w pierwszej dobie tylko lizała brodawki, nie chciała za bardzo ssać. Ulewała wodami płodowymi na potęgę. W drugiej dobie przystawić pomagały położne, wspaniałe kobiety ze szpitala w Świdniku. Mimo początkowych obaw, że z moim karmieniem będzie ciężko (sugerowano mi kapturki), okazało się, że Tonia jest tak zawziętym ssakiem, że nawet płaskie brodawki nie stanowią dla niej problemu. Silny odruch ssania u dziecka i odrobina samozaparcia to klucz do udanego karmienia :) W pierwszych dobach pokarmu miałam malutko, kilka kropli, ale też małej nie było więcej potrzeba. Na trzecią dobę przyszedł nawał. Przystawianie dziecka co 2 godziny, okłady ciepłe, zimne i kapuściane, odciąganie laktatorem i w 24 godziny było po nawale. Potem w trzecim bodajże lub czwartym tygodniu przeszłam zapalenie piersi, spowodowane przez małą i jej piąstki.

Karmię już trzy miesiące i nie wyobrażam sobie, by było inaczej. Mam nadzieję, że będziemy obie korzystać z dobrodziejstw karmienia piersią jeszcze długo :) Jak długo? Nie deklaruję nic, zobaczymy...