Jezu jak się cieszę...

Byłam dzisiaj w odwiedzinach u koleżanki, co ma półtoratygodniowe maleństwo. Mała urodziła się równie drobna jak Tosia - 2800g i 51cm... Jezuuu już zapomniałam, jak to było mieć takie małe... Aż mi się nie chce wierzyć, że Tosia też taka była. I tak patrzyłam na swoje dziecko, i zobaczyłam ją w zupełnie innym świetle. Jaka ona DUŻA. Jaka kumata. Jaka sprawna. Jaka komunikatywna. Jak bardzo się zmieniła przez te siedem miesięcy.

I tak się cieszę, że ten czas tak leci a dzieci rosną... Noworodki są słodkie, ale nie spieszy mi się póki co wracać do tego etapu. Teraz już wiem, czego moje dziecko potrzebuje, bo pokazuje swoje potrzeby na różne sposoby. Inaczej pokazuje, że jest głodna, inaczej jak chce się poprzytulać, jak chce na ręce to je do mnie wyciąga... A nie tylko płacz i ssanie rączek na każdą okazję...

I przypomniało mi się, jak trudno było wytrwać i nie dać dziecku butelki, kiedy cały dzień było przy piersi a odstawione płakało. Trudno było uwierzyć, że to nie głód a potrzeba bliskości.

I dopiero dziś zdałam sobie sprawę, że teraz naprawdę jest łatwiej. Bo się mogę z dzieckiem skutecznie skomunikować. Bo już wiem, o chodzi w tym wszystkim. Bo Tosia już nie jest wiotko i nieruchomo leżącym kwilącym noworodkiem.

I już nie robi wylewających się bokami i górą kupek :P