Sama prawda. On i ona.

Kot śpi, młoda śpi, mąż śpi.

A mnie ostatnio niewesołe myśli po głowie chodzą. O moim życiu, zdrowiu, małżeństwie, macierzyństwie.

Życie na emigracji wykańcza mnie psychicznie a przez to siada mi zdrowie. Nie daję rady. Kiedy jedyną atrakcją w twoim życiu staje się wyjście na plac zabaw z dzieckiem bo może spotkasz tam koleżankę z Polski, mózg zaczyna się rozmiękczać. Niemiecki umiem coraz lepiej - biernie. W spożywce zaginam nawet męża. W głowie układam okrągłe zdanka. Ale mówić ni chu chu. Nie i koniec. Modlę się, by stało się tak, że wyjedziemy do anglojęzycznego kraju. Niech nawet będzie Australia... Albo wrócimy do Polski. Niemcy to nie jest kraj, w którym się odnajdę. Tutaj skończę jak moja ciotka, po 30 latach mieszkania w DE była nadal nieszczęśliwa z tego powodu i z wybitnie polskim akcentem.

Moje małżeństwo... Wiecie miałam ostatnio taki sen. Chcieliśmy sie rozstać, szliśmy ulicą tu w miasteczku i chcieliśmy pójść każde w swoją stronę. I za każdym razem jak próbowaliśmy to Tosia brała nasze ręce i zmuszała nas żebyśmy się chwycili za nie. I tak się właśnie czasem czuję. Mój mąż przychodzi z pracy późno, pobawi się trochę z małą, zje obiad i zasypia. Czasem się trafi jakiś seks. Weekendy w większości pracujące. Małżeństwo? Czy my bywamy małżeństwem? Coraz częściej czuję się jak kucharkosprzątaczkoopiekunkadodzieckaikota bez prawa do urlopu i wolnego czasu. Zastanawiam się, czy mój mąż zna mnie tak naprawdę? Czy wie, co naprawdę chciałabym dostać na jakąś okazję? Czy widzi, że powiększająca się kwota wypłaty nie czyni z nas szczęśliwej rodziny? Mam coraz więcej wątpliwości, coraz więcej pytań bez odpowiedzi, coraz więcej spraw które niezamknięte spędzają mi sen z powiek a mój mąż nie ma odwagi by je zakończyć. To ja jestem odpowiedzialna za zdrowie i rozwój Tosi, za jej żywienie, za jej pielęgnację, to ja zajmuję się domem bo gdy odpuszczam to zarastamy syfem po dach (w ramach eksperymentu dwa dni stała w sypialni na biurku szklanka po niedopitej herbacie. zgadnijcie, kto się nad nią zlitował w końcu bo już nie mógł wytrzymać...), to ja muszę pamiętać o wszystkim co ważne bo jak zapomnę to nikt nie pamięta (podatki, lekarze).

W dupie mam taki "gender" w którym kobieta jest i kobietą i facetem w małżeństwie a facet... Facet się ślizga jak może po linii najmniejszego oporu.  Są, są te fajne momenty, kiedy się zapomina o wszystkim, ale to są coraz częściej tylko momenty, jak piękne zdjęcie z sesji rodzinnej. A poza nimi jest proza życia,  rzeczywistość samotnej matki z mężem.

Kiedy się poznaliśmy, on wydawał mi się zupełnie inny. Spokojny, opanowany, pomyślałam sobie, ten facet mnie sprowadzi na ziemię, uspokoję się przy nim, zorganizuję. Z czasem okazało się, że ten spokój to tylko z wierzchu taka skorupka. Że ten sympatyczny, spokojny facet nie potrafi postawić na swoim, nagina swoje życie do tego, czego chcą od niego inni. Że boi się postawić bo a nuż komuś sprawi przykrość, a nuż ktoś mu powie, że się na nim zawiódł. Łatwo nim manipulować. Co skrzętnie wykorzystuje jego pseudorodzina i pracodawcy. Wkuropatwia mnie to coraz bardziej.

Ale wiecie, jak go poznałam, coś mi się w głowie przekliknęło. I choć czasem myślę sobie, fantazjując co by było gdyby... Kocham faceta. Nie zostawię, nie poddam się. Choćbyśmy mieli na terapii małżeńskiej wylądować.

I wiecie co jest najsmutniejsze? Wiem, że w wielu domach tak jest. I nie przemawia do mnie pieprzenie, że 'faceci tak mają'. To niech nie mają. A skoro nie potrafią być facetami, to kastrować masowo. O. Jak znam siłę rodzaju żeńskiego, wymyślimy w końcu sposób na rozmnażanie się przez pączkowanie. ;)