Matka jęcząca

Macierzyństwo rzecz niełatwa. I nie każdemu przychodzi naturalnie. Gdzieś pomiędzy reklamowym różowym bobasem, a rozwrzeszczanym obsrajtusiem matka cały czas lawiruje. 24 godziny na dobę. Siedem dni w tygodniu. Cały czas na pełnych obrotach, na trzy zmiany, z symboliczną najczęściej pomocą rodziny. Czasy domów wielopokoleniowych, gdzie matka zajmowała się dzieckiem jakieś 30% czasu, bo przedtem/potem przejmowali je dziadkowie, ciotki, wujkowie, minęły dla większości bezpowrotnie.

Matka ma dużo na głowie. Dziecko ma na głowie, dom ma na głowie żeby czysty był i reprezentacyjny, obiad no i ciasto jak goście przyjdą.



Matka jęczy. Bo zmęczona, bo baterie wysiadają, bo nawet duracelle się w końcu wyczerpują i króliczek ni chu chu dalej. Bo dziecko ząbkuje. Bo dziecko brzuch boli. Dziecko wisi na matce i wyje. I szuka pomocy. I tę pomoc oczywiście znajdzie, bo nawet na resztce zasilania, matka heroicznym wysiłkiem wysmaruje dziąsła, czopek zapoda i utuli.

Matka jęczy. Gdzie jęczy? No przecież nie rodzinie, bo co by powiedzieli. Że wyrodna, że wiedziała na co się decyduje, że to minie, że ma zacisnąć zęby i brnąć dalej. Matka zakłada bloga. Matka szuka matek takich jak ona. Jęczących czasem. Matka na tym blogu pisze, wybrane wycinki ze swojego życia. Matka nie pisze o słitaśnych foteczkach, o pulajkach różowych. Matka pisze, żeby spuścić ciśnienie z opon. Bo nie chce wyładowywać się na dziecku. Oczami wyobraźni widzę Matkę z pasją walącą w klawisze, z każdym uderzeniem czującą mniej złości. I kiedy naciska 'opublikuj' już jest ok, idzie do dziecka przytulić je. I nie jest już jęczącą matką. Jest Matką.

To wszystko co napiszecie w komentarzach, to prawda. I Matka o tym wie. O rozpoznawaniu swoich uczuć, o porozumieniu bez przemocy, o poświęceniu, blah blah blah.. Tyle w teorii. Bo co innego jest wiedzieć intelektualnie, a co innego jest przepracować to. To tak jak z terapią. Nie wystarczy powiedzieć 'mam problem', albo 'jestem DDA', żeby się wyleczyć. Bo wiedza to za mało. Trzeba dotrzeć do głębi syfu jaki się w sobie ma. Trzeba go wyrzygać, wyryczeć. I dlatego Matka jęczy. Żeby nie chować w sobie brudu. Żeby za dziesięć lat nie powiedzieć dziecku 'bo ja się poświęciłam a ty tego nie doceniasz'. Matka wie, że nikt za zmienianie obsranych pieluch i gotowanie obiadków jej nie podziękuje, bo to, że to robiła, jest oczywistą oczywistością. Bo jest Matką i taka jej rola. Jest Niezłą Matką.