Cały etat

Nigdy nie chciałam po macierzyńskim wracać do pracy. Jeszcze nie miałam dziecka, a już wiedziałam, że zostawienie półrocznego dziecka jakiejś obcej babie/babom na ponad pół dnia będzie dla mnie nie do przejścia. Tak się złożyło w moim życiu, choć niemałym kosztem, że na szczęście nie muszę.

Mam cały etat, ale w domu. Nic mnie nie ominie. Żaden uśmiech, żadna łza, żaden skok rozwojowy, żaden pierwszy ząbek ani drugi ani piąty. Mam czas na to, by pozwolić dniom mijać jeden za drugim, niepostrzeżenie, a mijają one powoli acz nieubłaganie. Mogę sobie pozwolić na siedzenie z dzieckiem dwie godziny na rękach bo sobie mała umyśliła tak drzemać. Mogę z powodu Tosi katarku nie spać całą noc i czuwać cały dzień, bo nie na mojej głowie finanse tego świata. ;)


Nic mnie tak nie bawi jak przekonanie społeczeństwa, że kobieta z dzieckiem w domu 'siedzi'. W głowie mam zaraz taki obrazek, siedzę sobie na kanapie i dłubię w nosie a obok siedzi Tośka i robi to samo ;) I takie znudzone siedzimy cały dzień i gapimy się w jakieś M jak międlenie ;)

Z powodu mojego ulubionego słowa 'restrukturyzacja' od 1 września jestem oficjalnie i do bólu bezrobotna. Ale na brak pracy nie narzekam, bynajmniej. Zajmowanie się domem, dzieckiem i sobą to zajęcie na trzy etaty conajmniej. Całodobowo. A że nie zarabiam... Wnoszę do naszego trzyosobowego gospodarstwa domowego tudzież podstawowej komórki społecznej wartości niematerialne. A czasem nawet zdarzy się że cosik wniosę jednak dosłownie, na przykład wygrane w konkursie na FB od Lansinoha gadżety albo u Grzegorzowej na blogu pakę pieluch i chusteczek ;)

A w ogóle Tosia zaczyna przejawiać pewną inteligencję ;) Dzisiaj posadziłam ją na kanapie, w dość duże odległości od niej położyłam swój telefon. Spróbowała sięgnąć jedną ręką, spróbowała drugą, nie wyszło, więc się wyprostowała, pokiwała głową 'nienienie' i popatrzyła na mnie. Przysunęłam bliżej komórkę to zaraz ją capnęła. ;) Spryciula mała. :)