Blisko dziecka

Trochę poczytałam. Ale nie jestem z tych, co cytują akapity. Lubię książki o macierzyństwie, wychowaniu dzieci. Bo lubię poszerzać horyzonty. Bo z każdej książki można coś wyciągnąć dla siebie. I z Tracy Hogg, i z Evelin Kirkilionis, i z Pearsów.

Modne od jakiegoś czasu jest pojęcie rodzicielstwa bliskości. Niestety, jest ono utożsamiane głównie z chustą, cyckiem i współspaniem. Niestety, bo rodzice, którzy nie czynią którejkolwiek z tych rzeczy lub nie daj boziu żadnej, nie mają szans być uznani za rodziców blisko dziecka.

Czy matka, która wozi dziecko w wózku, jest gorsza od matki noszącej w chuście? Czy matka karmiąca butelką jest gorsza od tej, która karmi piersią? Czy wreszcie nie są dobrymi rodzicami ci, którzy dziecko odkładają do łóżeczka? Czy takie postępowanie czyni dziecko spaczonym na starcie, czyni je do głębi nieszczęśliwym i pozbawionym miłości? Do cholery jasnej, dziecko śpiące w swoim pokoju po wypiciu butli mleka podanej przez kochającą matkę, która przybiegnie na najlżejsze kwilenie dziecka, jest tak samo kochane i słuchane przez rodzica, jak to śpiące przy cycku. Tylko metoda inna.


Można nie spać z dzieckiem, karmić je butelką, nie używać chust, a dawać mu mnóstwo bliskości. Można spać z dzieckiem, spędzać z cyckiem na wierzchu pół dnia, i łamać kręgosłup w chuście i robić to zupełnie bezrefleksyjnie, myląc bliskość emocjonalną z fizyczną. Rodzicielstwo bliskości to rodzicielstwo emocjonalnej bliskości, nie przywiązanie do siebie bachorka na stałe sznurkiem.

Wczoraj u ortopedy miałam taką niefajną sytuację. Krótka rozmowa z babką z dzieciątkiem starszym od Toni o tydzień. Nieśmiałym głosem pyta się 'a ona też na butli?', ja na to 'nie, piersią karmię'. I cholera uderzyło mnie jak się babka zawstydziła. I widziałam, jak jej ulżyło, że już jej kolej i może się zmyć z korytarza. Jest terror mleka modyfikowanego? Powiedziałabym, że zaczyna się przegięcie w drugą stronę. I rodzi to chore sytuacje, kiedy ta kobieta wstydziła się, że karmi butelką, a mi było przykro że jej jest wstyd choć nie wiem czemu, bo chłopiec cudny.

Chciałabym bardzo, żeby ludzie spuścili trochę powietrze z siebie. Ile dzieci, tyle potrzeb i metod ich zaspokojenia. Nie ma uniwersalizmu. Nawet 'guru' rodzicielstwa bliskości Sears ( upss ;)) w swojej książce 'Zasypianie bez płaczu' o tym pisze. Że nie ma uniwersalnych metod. Że każdy ma prawo wyboru metody dobrej dla siebie i swojego dziecka. Dajmy żyć sobie nawzajem.