Gorzka prawda o małżeństwie na odległość

To będzie post ku przestrodze. Dla mnie, żebym już nigdy więcej nie zgodziła się na taki układ, i dla was, byście nawet nie rozważały takiej opcji.

Rok temu podjęliśmy z mężem decyzję. Ale podejmując ją, braliśmy tylko pod uwagę "czy dam radę", a nie jak to wpłynie na nasze małżeństwo. Czy daję radę? Dałam radę będąc sama w ciąży, dałam radę urodzić bez męża, daję radę sama zajmując się Tosią. Jednakże, czy o to chodzi w małżeństwie? O to, że dwoje ludzi łączy papierek, kredyt i dziecko, a dzieli 1200 km?


Nikt mi nie wmówi, że miłość wystarczy, by utrzymać wszystko w kupie.

Kiedy mąż przyjeżdża, a przyjeżdża z reguły na pięć dni, ja potrzebuję ze dwóch, żeby przestał mnie irytować. Potrzebuję czasu, żeby się przyzwyczaić. I żeby sobie powiedzieć, że ma prawo nic nie wiedzieć, nie znać ani mnie, ani Tosi, ani układu rzeczy w domu. Potrzebuję czasu, by poczuć się swobodnie, by poczuć się znowu blisko, i psychicznie, i fizycznie. Tylko jak to następuje, okazuje się, że już jutro wyjeżdża...

Przyzwyczaiłam się do całkowitej autonomii, samodzielnego podejmowania decyzji, niekonsultowanych zakupów, swojego porządku dnia, swoich rytuałów. I do tego, że Tosia jest moja. To przykre, ale ja często myślę o sobie, jako o samotnej matce. I, że Tosia jest moim dzieckiem. Nie naszym, ale moim.

I smutno mi strasznie, że tak to wszystko wygląda, bo nie tak powinna pisać kobieta po niespełna dwóch latach małżeństwa. I choć przeraża mnie wyjazd do Niemiec, pojadę, bo chcę ratować to, co nas łączyło, i mam nadzieję nadal łączy. Odnaleźć na nowo tę bliskość. Żeby nie tylko kredyt, nazwisko i dziecko było wspólne.

Nie wiem, jak jest po drugiej stronie. W zasadzie mąż nie umie rozmawiać o uczuciach. I chyba stara się udawać sam przed sobą, że jest dobrze. Zresztą nie tylko w tej kwestii. Ale to już nie temat na post.