Kryzys za nami

W poniedziałek mała miała kryzys odstawiania. Nie chciała za bardzo pić nic, a w porze drzemki urządziła płacz, mostki na podłodze, zakaz dotykania i rzucanie się. Usiadłam obok, powiedziałam, że jak będzie chciała się przytulić to jestem, że kocham, że mogę dać pić soczku, że rozumiem, że jej gorąco i jest zmęczona. W końcu wyciągnęła rączki, wzięłam ją, przytuliłam i tak zasnęła. Wieczorem był też protest, ale okazało się że to z głodu! Zaprowadziła mnie do kuchni, co jest teraz dla nas komunikatem, że jest głodna, daliśmy bułę, zjadła pół, popiła i zasnęła już bez płaczu.


Dzisiaj już było normalnie, wypiła przez cały dzień 2.5 kubeczka picia czyli jakieś 0,75l, plus mleko rano i na wieczór. Kompletnie nie domagała się piersi cały dzień. A i mnie się laktacja zmniejszyła bo po 11 godzinach nadal miałam miękkie piersi a więc już się nie gromadzi tak, a jeszcze kilka dni temu po 10 godzinach miałam skamieniałe piersi i bolące. Piję nadal szałwię, już mi jej smak jest obojętny (pierwsze dni były cięężkie :P)

Z powodu tragicznego upału dzień spędziłyśmy w domu, głównie polewając się wodą na balkonie.

Młoda nie toleruje w ten upał żadnych ubrań na sobie, łącznie z pieluchą, więc lata na goło po domu, a siku i kupę chodzi robić na balkon... Skąd jej się to wzięło to nie wiem. Poważnie zastanawiam się nad wystawieniem tam nocnika. Bo w ogóle to jak pytam ją, gdzie się chodzi siusiu, to prowadzi mnie do łazienki, podnosi klapę swojego nocnikokibelka, siada na trzy sekundy i się cieszy, po czym zamyka klapę (porządnicka :P) i ucieka ;) A jak siusia to kuca i patrzy co to tam leci. Więc jakaś świadomość zaczyna się w niej kształtować w tej dziedzinie... Jakoś mi się nie chce wierzyć, by odpieluchowanie siedemnastomiesięcznego dziecka mogło zakończyć się sukcesem, ale może nie wierzę we własną córkę?