Macierzyństwo jest łatwe

Takim to kontrowersyjnym zapewne zdaniem chciałabym zacząć dyskusję na temat kierowania się instynktem macierzyńskim. Trochę ostatnimi czasy poczytałam na temat rodzicielstwa bliskości i ogólnym powrocie do pierwotnej istoty macierzyństwa. I zgadzam się ze stwierdzeniem, że zatracamy instynkt macierzyński na rzecz książek i teorii wychowawczych. Wiele sobie obiecywałam zanim urodziłam dziecko, miałam jakąśtam wizję, jaką będę matką. Nie wzięłam pod uwagę jednego czynnika weryfikującego - dziecka ;)

Zarzekałam się, że nie będę spać z dzieckiem. Ale moje dziecko tego potrzebuje. Więc śpię z nią. Mając do wyboru płaczące przez pół nocy w kołysce lub słodko śpiące całą noc koło mnie dziecko, wybieram to drugie. Instynkt matki jest tak silny, że nie ma opcji przygniecenia dziecka, teraz już to wiem. Budzę się za każdym razem jak zmieniam pozycję przez sen. Budzę się na każde najlżejsze kwęknięcie małej. A i tak się wysypiam, bo mała potrafi ciągiem 6-7 godzin przespać. Mąż zachwycony tym, że śpię z małą nie jest, ale cóż, chciało się dziecka... :P


Od początku kieruję się instynktem w postępowaniu z małą. Być może dlatego relatywnie mało płacze, ładnie śpi, dużo je, ładnie przybiera na wadze i dużo się uśmiecha. Brzmi jak dziecko z katalogu, co? Wymaga ode mnie wiele uwagi, ale co mam lepszego do roboty będąc na macierzyńskim? Starałam się o dziecko trzy lata, to dość dużo czasu na przygotowanie się psychicznie do roli matki, pogodzenie się z pewnymi ograniczeniami. Bywa  że pół dnia siedzę z małą uwieszoną na piersi, bo ma gorszy dzień i tylko ssanie ją uspokaja. Bywa, że spędzam wieczór z suszarką w ręce bo boli ją brzuszek. Bywa, że jem zimny lub rozgotowany obiad bo Tosia protestuje ostro jak tylko ją odkładam i nie mam jak zjeść. Jak nic dałam się dziecku sterroryzować i na dodatek uczę je dziadostwa :P

BTW bardzo fajną rzecz wyczytałam w książce "Dlaczego dziecko płacze". Czasem dziecko płacze bez konkretnego fizycznego powodu. Ma sucho, jest najedzone, jest mu ciepło, nie ma kolki, mama przytula, nosi, na rzęsach staje, a dziecko płacze. Ma prawo, jak każdy człowiek, sobie popłakać. I nie powinno się dziecku mówić "nie płacz" ani uciszać go. To tak jakby nam ktoś kazał tłumić uczucia. A jak wiadomo, z tłumienia uczuć są zawały i nowotwory. Czasem trzeba pozwolić dziecku się wypłakać, ale nie mylić tego ze słynnym zostawianiem w łóżeczku żeby się wypłakało. Najważniejsze to, niezależnie od przyczyny płaczu, być z dzieckiem. Żeby czuło, że nie jest samo. Dać mu prawo do gorszego dnia i przetrwać ten dzień razem z maleństwem.

Podsumowując ten chaotyczny wpis. Macierzyństwo jest łatwe. Macierzyństwo nie musi oznaczać worów pod oczami, baby bluesa i poczucia, że się więcej straciło niż zyskało. Wystarczy kierować się instynktem i zamiast podążać za radami cioć, babć i książek, po prostu słuchać, co nam dziecko chce przekazać. Bo ono, choć jeszcze nie umie mówić, mówi bardzo dużo. Tosia codziennie mówi coraz więcej, i ja coraz więcej rozumiem.

Nie wspominając o tym, że już nie muszę podwijać rękawów w śpiochach 56... ;) Cztery kilo mamy już!